Toen we het huis kochten, ruim drie jaar geleden, stonden er in het appartement vier stoeltjes en een tafeltje. De zittingen en de rugleuningen van de stoeltjes waren van spaanplaat met een formica bovenlaag. De spaanplaat was al aardig aangetast en rafelde aan de randen. Ze stonden al die tijd in het oude huis en dat heeft ze ook geen goed gedaan. Het zijn wel mooie meubeltjes, een beetje in de jaren-vijftigstijl.
Op één van zijn wandelingen kwam Roy in contact met een timmerman, die weer een meubelmaker kende. Die meubelmaker en timmerman kenden weer iemand en die weer iemand gaat een begroting maken voor het dak van het oude huis. Het is de bedoeling dat er nieuwe pannen op komen en een nieuwe balkenconstructie, maar dat de oude balken blijven zitten. Om het karakter van het oude huis te bewaren. Vinden ze maar raar. Meerdere keren zeiden ze dat een nieuw dak veel goedkoper was dan een dak met die ronde balken, want dat golft en dan is het moeilijk om er platen op te leggen.
Wat heeft dat dan weer met die stoeltje te maken? De meubelmaker is een soort bemiddelaar. Hij regelt dat de mensen komen, hij maakt de afspraken. Hij werpt zich een beetje op als projectleider, én hij kan dus ook meubeltjes restaureren. We lieten de stoeltjes zien hij kon ze zeker restaureren.
We lieten hem ook twee andere stoeltjes zien, die uit Nederland komen. Bij een vuilnisbak weggehaald. Deze hebben een kunstlederen zitting met schuim erin. De rugleuning bestaat uit houten spijltjes. Heel stijlvol allemaal, maar van één stoeltje is de zitting stuk en van de andere is in de loop van de tijd een poot afgebroken. De meubelmaker kan het houtwerk wel aan, en voor de zitting zou hij naar een stoffeerder gaan die in de buurt woont. Wij waren ook al eens bij de stoffeerder, maar die zei dat hij het voorlopig veel te druk had. Onze meubelmaker in de rol van projectleider kreeg het wel voor elkaar. Dat is weer even mazzel hebben.
De vier stoeltjes zijn terug en zien er prachtig uit. Morgen komen de andere twee.