Tijdens de drie maanden dat we noodgedwongen in Nederland zaten was Lourdes Maria te gast bij Gonçal, de man van wie we haar ook gekocht hadden. Een paar dagen nadat ze terug was begon ze moeilijk te doen met eten. Ze wilde eigenlijk niet, ook niet toen ze in de wei stond met van alle soorten hapjes. Ook het krachtvoer waar ze normaal gesproken dol op was wilde ze niet meer. In plaats van mooie geitenkeutels produceerde ze derrie. Niet goed. Gonçal is er bij geweest en hij dacht misschien aan een parasiet, of een darminfectie. Hij heeft haar injecties gegeven, maar dat hielp allemaal niet. Met een paar dagen had ze opgeknapt moeten zijn, maar het verbeterde niet. Ze at eigenlijk helemaal niet meer. Ze werd zienderogen magerder, en haar oren gingen hangen. Ze leek wel depressief. Zou ze de kudde missen?
Matias, onze nieuwe buurman, kon wel aan een andere geit komen, op leenbasis, om Lourdes Maria gezelschap te houden, al was het maar om te kijken of dat zou helpen. Zo gezegd, zo gedaan en een halve dag later hadden we er een geit bij.
Het lijkt nu beter te gaan. ’t Duurde toch nog een paar dagen, maar Lourdes Maria eet nu weer de hele dag. Ze is zo ontzettend vermagerd en daardoor ook zo zwak, dat ze nauwelijks op d’r poten kan staan en ze zwalkt alsof ze dronken is. Maar het lijkt of het tij gekeerd is. Ze zit er weer wat monterder bij, en ze eet in ieder geval de hele dag door. Dat is een geruststelling. Nu kijken of ze weer wat aansterkt. Hoe dan ook, Isabela is dus een blijvertje en de kudde is weer uitgebreid.