Met Arthur naar Peniche. Dat gaat via een prachtige route die je voert langs Óbidos, dat je mooi in de verte kunt zien liggen.

Peniche zelf is eigenlijk een vakantiedorp dat in het seizoen erg druk is waarschijnlijk, gezien de grote hoeveelheden parkeerplaatsen die je ziet. Het ligt op een punt dat uitsteekt in de Atlantische Oceaan.  Aan de ene kant van de punt is een soort baai waar de zee redelijk rustig is. Er liggen grote en kleine stenen in de branding waar al miljoenen jaren eb en vloed en golfslag overheen gegaan is. Ook hier vind je fossiele afdrukken. Niet zo veel als wat we gisteren zagen, maar het blijft fascinerend. We hebben uren rondgelopen op de rotsige kust. Eerst aan de ene kant van de punt en later op een stuk dat boven zee uitrijst. Daar is de zee een stuk ruwer. De golven spatten uiteen, wat een prachtig schouwspel geeft. Het is lekker weer, de zon schijnt, er staat een beetje wind en dat maakt de wilde golven alleen maar mooier.
Uiteindelijk stonden we op de verste punt waarvan je aan de ene kant in de verte Nazaré ziet liggen en aan de andere kant het eiland Berlenga.