Begin december zijn we begonnen aan het pad langs het oude huis. Door Kerst, bezoek, regen kan er niet elke dag aan gewerkt worden, maar vandaag met Arthur hebben we weer een flinke slag geslagen! Achter het oude huis lag een flinke berg met dakpannen, bakstenen en holle terracottastenen. Veel zijn kapot. De kapotte vinden hun weg naar het pad en de hele zijn gesorteerd en opgestapeld. De berg is weg! Het pad loopt nu voorbij het oude huis en dat betekent dat het meest drassige gedeelte nu voorzien is van een stenen laag. De bedoeling is dat we een flinke onderlaag hebben van terracotta scherven, waar we dan later grind op leggen. We zijn nu een flink end op weg. Ook al hebben we de grindlaag nog niet, het pad is al begaanbaar.

De witte kip waren we een groot deel van de dag kwijt (we hebben haar Branca de Neve, Sneeuwwitje genoemd). Ze bleek zich verschanst te hebben áchter de strobaal. Daar heeft ze de hele middag gezeten. Het lijkt of ze broeds is en een nestje aan het maken is. ’s Avonds hebben we oop goed geluk Max op zijn plek gezet in de hoop dat Branca de Neve zich koest zou gaan houden. Als Max haar in de gaten krijgt wordt het een probleem. Hij kan er niet bij zolang ze op haar nest blijft, maar als ze gaat lopen dan moet ze wel snel zijn. We gaan het zien.