Vandaag reden we vrolijk rond in de bergen vlakbij. Met Arthur. Prachtige vergezichten. Mooie dorpjes met mooie stenen muurtjes, gestapeld van de stenen die rondslingeren. Ineens zien we een bordje met Praia Jurássica, strand uit de Jura. Een weggetje van harde stenen her en der verspreid, bobbelig, bultig, brengt ons bij een redelijk pas ontdekt versteend strand. Vreemd genoeg bijna op het hoogste punt van de bergen ligt onder de eerste stenen laag, een laag met golfjes en ribbels alsof net de vloed zich heeft teruggetrokken. Er was verder helemaal niemand. Je kunt wél zien dat er gewerkt wordt: het gebied is met koordjes verdeeld in grote vierkanten en er is een soort van pad afgezet met touwen. Er zijn ongelooflijk veel fossiele afdrukken te zien van zeesterren zeeëgels en nog veel meer. Een bord staat erbij dat de plek ontdekt is in 2003 en dat de ontwikkeling is begonnen in 2014. Arthur weet er veel van, dus die kan sommige dingen ook goed herkennen.
Zomaar uit het niet tegengekomen. Een kadootje!