We doen ons best om de honden binnen te houden als de mannen aan het werk zijn. Rui, de aannemer, is als de dood voor honden, als we weten dat hij komt leggen we ze allemaal aan de ketting.
Als de mannen bezig zijn mogen ze wel op het terrein rond lopen. We hebben als het ware een dubbel hek dat als een sluis deur werkt. Het nieuwe hek moet nog geverfd worden en zolang dat niet is gebeurd houden we het oude hek in stand. Maar je zal het altijd zien. De mannen willen de steigeronderdelen die ze niet nodig hebben wegbrengen naar de pickup die op het weggetje staat. Heel even staan de beide hekken dan open en dat hebben ze gauw in de gaten. Een snelle ren en foetsie, weg zijn ze.
Dat was rond vijf uur, rond tien uur ’s avonds stond ineens Paulo voor de deur, dat was degene die ze had laten ontsnappen, hij had Karma en Tomás gezien in Benedita. Gelukkig kwamen die op de geluiden af en die twee konden we naar hun slaapplaats brengen. Maar was Milan? Heel vreemd, Milan en Tomás zijn eigenlijk altijd samen en nu in ene niet? Zorgelijk.
We hebben in de buurt rondgereden in de hoop dat we Milan zouden zien. We waren bang dat hij aangereden was en ergens langs de kant van de weg zou liggen. Niet gevonden natuurlijk.
Pas ’s nachts om een uur vier bleek hij aan de overkant van het weggetje onder de vijgenboom te liggen.
Waarschijnlijk had hij gevochten, hij was in ieder geval aangevallen. Er zaten bijtwonden in zijn gezicht, niet ernstig, maar genoeg om hem schichtig te maken. In de achterpoot zit ook een wond en hij loopt mank.
Had vast een avontuurlijke nacht gehad.