’t Was ooit een mooi maisveld, dat van de buren langs het weggetje. De mais is allang geoogst, maar de planten staan er nog altijd, hartstikke dood. De maiskolven hebben een tijdje op de grond gelegen voordat ze geraapt werden en nu staat het er al een tijdje zo bij. Kennelijk is er nog geen behoefte aan iets anders planten, wat een beetje troosteloos gezicht is. Zeker als het een beetje miezerig weer is, dan is de neiging tot melancholie meteen een stuk groter.
Maar goed, even verderop beginnen de olijfbomen al een beetje uit te lopen, dan is de melancholie meteen weer weg, als dan ook de zon even later doorbreekt is het weer helemaal fantastisch.