Het weggetje naar ons huis heeft een zijweggetje dat eigenlijk alleen naar de varkensboerderij van Batista gaat. Op de splitsing is een ruw stuk land dat zeker sinds wij hier zijn nooit schoongemaakt is. Des te verrassender is het dat het plotseling geschoond is. Het blijkt dat het niet de eigenaar is die het plotseling op zijn heupen gekregen heeft en bedacht dat het nu wel eens tijd is. Het zijn de bomenrooiers die ruimte nodig hebben om de vrachtauto te parkeren en te kunnen draaien. Ze dachten waarschijnlijk dat als het toch niet wordt schoongemaakt en de eigenaar laat zich nooit zien dan kunnen wij dat wel even doen.
Voor ons is het verrassend want we hebben de splitsing nog nooit zo kaal gezien. Ergens mooi, ergens jammer, want de konijnen en egels hebben het in ene moeilijk.
Ze zullen hun weg wel weer vinden, maar toch.