Het was al een tijdje een doorn in het oog: de twee paadjes die naar het kippenhok leiden en naar het veld achter maakten een scherpe hoek, als je dan van de stal kwam en richting veld ging moest je een rare knik maken. Zeker als je met een kruiwagen liep was het ongemakkelijk om die bocht te maken. Nu is de bocht afgesneden. We zagen er een tijdje tegenop want het leek veel werk, maar gelukkig viel dat nogal mee. De grond is nog zacht van de regen van de afgelopen dagen, de stenen komen makkelijk los en ze zijn er ook weer makkelijk in te zetten. ’t Meeste werk was nog het afgraven en daarna weer vullen met grind. We kunnen nu de bocht lekker afsnijden. Een verademing.