Arme Floki. Vandaag geholpen, zoals dat heet. Hij heeft er zelf niet veel in te zeggen gehad. Vanochtend naar de dierenarts, mauwend en al. Heftig protesterend. Vanmiddag konden we hem weer ophalen. Hij was net wakker geworden en zat nog half slaperig in de auto. Thuis wilde hij wel uit het mandje, maar z’n evenwicht was nog niet helemaal terug, hij liep een beetje te waggelen en wilde eigenlijk alleen maar ingedoken op de grond zitten. Hij knapte wel snel op, hoor. ’n Uurtje of anderhalf later was hij al weer aardig de oude, hij begon alweer ruzie over het eten te maken, met Ziva.  De verdoving is kennelijk snel uitgewerkt, ’t zal nog wel even pijn doen, maar morgen is hij vast weer in zijn gewone doen.