Als een soort van afscheidscadeautje heeft Peter vorige week al het puin dat hier en daar op het terrein verzameld was in de bak gegooid. Het moet nog wel klein geslagen worden en daar zijn we aan begonnen. Ergens vervelend werk, maar het heeft ook iets meditatiefs en verslavend. Als je wilt stoppen zie je altijd wel een stuk dakpan dat per se nog in kleine stukken geslagen moet worden. Elke dag een half uurtje en dan wordt het nogal wat.
Er is geen haast, voorlopig hebben we geen gasten of vrijwilligers.