Elke dag lopen we zo’n beetje hetzelfde rondje met de honden en toch zien we elke keer wat anders. Nu ineens valt het op dat de oude olijfboom waar we steeds langslopen ineens een gezicht heeft. Net een oud omaatje dat met een mummelmondje neerkijkt op de wereld om haar heen. Sinds kort heeft ze een haarnetje van mos en haar neus is ingevallen. Ze is ook wel een beetje verscholen en staat een beetje van de weg af alsof ze niet wil opvallen. Dat is haar goed gelukt want ze staat hier al die jaren al en we hebben haar nooit eerder gezien. Nu kunnen we niet meer langslopen zonder even naar haar te kijken.