De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Op 9 oktober stond Celso hier om zijn beklag te doen dat we niet meer met hem verder wilden. Hij had zijn gezicht al acht maanden niet laten zien en het werk waar hij aan bezig was, was nog altijd niet af.
Hij was toen wel een beetje verontwaardigd en het was niet eerlijk en zo, het was nog maar een paar dagen werk. We hadden toen al een geschiedenis met hem dat hij af en toe een uurtje kwam werken, en dat schoot niet op natuurlijk. Hij was begonnen in de periode dat wij in Nederland waren en dat David en Sue op ons huis pasten. Toen we eind juni zo’n beetje terugkwamen hebben we hem nauwelijks meer gezien.  Hij kwam op een donderdag zijn verhaal halen en stond voor de deur op een vrijdag. Hij zou de zaterdag erop zijn spullen komen halen.
Al die tijd niets meer gehoord en vandaag, mirakel, staat hij ineens voor de deur, zonder enige aankondiging om de betonmolen op te halen. Op zich mooi, dan zijn we eindelijk van die spullen af, maar wel raar.
Wel jammer, hij heeft de steiger ook meegenomen, die gebruikten we nog regelmatig.
Misschien zelf maar een aanschaffen.