De appeloogst staat op het punt van beginnen. De kisten zijn eind vorige week neergezet. Ze staan zo scheef als maar kan. Niet allemaal, hoor, sommige staan keurig rechtop, maar sommige staan zo ver uit het lood dat je er niet langs durft te lopen, bang dat door het trillen van de voetstappen de bovenste omkukelen. Gelukkig staan ze niet wankel, anders zouden ze met een zuchtje wind al omgaan. Het waait af en toe best hard, maar ze blijven gelukkig staan.
Vorig jaar woei het waarschijnlijk harder, want toen konden we appels rapen. Appels plukken doe je natuurlijk niet op het land van een ander, maar de appels die gevallen zijn zouden gauw gaan rotten, dus die kunnen we zonder gewetensbezwaren meenemen. We moeten ze wel een beetje besmuikt meenemen, als we met armen vol weg zouden lopen dan heb je de praatjes gauw in de wereld. Zoveel nemen we niet mee hoor, een stuk of twee, drie en dat nog niet eens elke dag. Als gezegd, er liggen er ook niet zoveel op de grond.
Je zou zeggen dat de pluk al kan beginnen, want de appels zien er rood en glanzend uit, maar toch staan de kisten er alweer een halve week zonder dat we één plukker of plukster hebben gezien.