Het volgende project. Waar zijn we nu weer aan begonnen. Het pad, beter gezegd het paadje, dat achter het appartement doorloopt, dat eigenlijk het voorterrein verbindt met het achterterrein, is behoorlijk ongelijk. Het is langzamerhand weg aan het zakken. De vorige bewoners hadden er een soort muurtje naast gemaakt, maar dat zat letterlijk met los zand aan elkaar. Na elke regenbui spoelt er weer een beetje zand weg en in de loop van de afgelopen paar jaar is het meer een helling dan een pad. Het pad zelf bestaat uit scherven van dakpannen met een dun laagje cement eroverheen. Dat laagje cement is op veel plaatsten gebroken, je kunt eigenlijk meer spreken van stapstenen. Sommige scherven zijn nogal groot, hier en daar steken punten omhoog uit het pad. Niet scherp, maar wel erg lastig, zeker als je ’s avonds erover loopt, in het donker, met klompen. We gaan nu de scherven en brokken puin uitgraven, we maken een mooi diep gat. In dat gat laten we puin verdwijnen dat nu her en der in stapels en bergen op het terrein ligt. Regulier afvoeren is een hoop gedoe en dat kan je eigenlijk maar stukje bij beetje doen. Over het puin komt dan een laag gewapend beton, daaroverheen dikke tegels, zodat we een goed en stevig looppad hebben. Het looppad moet eindigen op het nog te bouwen terras aan de voorkant waar we ook nog een alpendre willen bouwen.
Voorlopig werk genoeg!