Inês is al flink gegroeid. Nog niet zo groot als haar moeder, maar ’t scheelt bijna niets meer. Als er gegeten moet worden uit de schaaltjes begint ze al flink te bokken. Het is allemaal spel, het ziet er erg grappig uit. Soms gaat ze ook het gevecht aan met je vuist, dan moet je wel een beetje uitkijken want ze heeft al aardig scherpe hoorntjes.
En dan ineens is ze weer het kleine lammetje dat graag nog bij haar moeder drinkt, maar Beatriz is daar niet meer van gediend. Inês wordt steevast weggejaagd. Ze komt niets tekort hoor, ze loopt net als Beatriz en Isabela de hele dag te grazen en aan het eind van de dag is net als de andere twee tonnetje rond. Toch, als we van het land van de buren teruglopen naar hun eigen wei, moet er onderweg nog erg veel gestopt worden omdat net dat ene grassprietje of bloemknopje nog gegeten moet worden.
Als toetje of zo.