Dit is geen momentopname. Ze staan soms minutenlang zo in elkaars ogen te kijken. Het lijkt of ze zo een machtsstrijd aan het uitvechten zijn. Je zou zeggen dat ze dat doen met schijngevechten want dat kan ook af en toe heftig zijn. Als je niet beter weet zou je denken dat ze elkaar naar het leven staan, maar dat is allemaal schijn. Nog nooit een wond gezien. En dat staren is bijna meditatief. Heel af en toe blaft Milan even, misschien om aan Tomás te laten zien dat hij er nog steeds is. Het heeft wel met eten te maken want ze staan boven Milans bak, Tomás is altijd eerder klaar met eten en als een echte hond heeft hij voortdurend trek in meer. En Milan weet dat en die verdedigt zijn bak dan met een staarwedstrijd.
Als het eetritueel achter de rug is zijn ze weer samen aan het spelen, vechten of slapen. Altijd samen.