Een verschrikkelijk cliché, sardientjes in Portugal. Maar lekker! We zouden met de mannen die aan het huis bezig zijn vandaag een sardientjeslunch hebben, maar het hout waar ze op zitten te wachten is niet geleverd en dan kunnen ze niet zoveel doen. Waarschijnlijk zijn ze op een andere klus gezet want ze zijn ook niet komen opdagen. Geen nood, dan eten we de sardientjes zelf op.
Van het hout dat van het dak van het oude huis komt, om precies te zijn de panlatten, hebben we kleine stukjes gezaagd, van de naar verhouding slechte stukken dan, en van dat hout hebben we lekker vuur gestookt. Bescheiden hoor, want groot vuur mag niet zomaar in Portugal.
De sardientjes zijn vanochtend op het laatste moment op de markt in Benedita gehaald. De visboer was blij dat hij z’n laatste vis nog kwijt kon en gaf de rest van de vis mee.
Thuis meteen op de barbecue en genieten!