De muren van het oude huis laten zich lezen als een overzicht van de geschiedenis. Volgens José Luis is het huis al verschrikkelijk oud. Hij ziet het aan de hoge raampjes die eruitzien als schietgaten van een middeleeuws kasteel, van binnen breed en van buiten smal, alsof er geschoten moest worden op vijanden. Er zijn in Portugal in de loop an de eeuwen heel wat schermutselingen geweest. De Portugese families onderling, met de Spanjaarden, met de Moren. Als José Louis gelijk heeft dateert het huis uit de middeleeuwen, je zou het kunnen betwijfelen, maar hij vertelt dat toen het land bewoond werd de vulkanische stenen die overal lagen met de hand verzameld zijn en gebruikt om huizen te bouwen en ook het land bewerkbaar te maken. De muren zelf vertellen ook hun verhaal. Je kunt zien aan de lijnen die in de muren lopen dat het huis een stuk kleiner is geweest, dat er een stal aan heeft gezeten die later overdekt werd, verhoogd en bij het huis getrokken. Je kunt gaten zien waar balken in hebben gezeten voor een vloer zodat er een soort zoldertje is geweest. Aan de lateien en de stapeling van stenen kun je zien dat er een deur is geweest en een raam. Je kunt zien dat het dak een keer verhoogd is, misschien wel gelijk met het aanleggen van de vloer voor de zolder. Eén van de ramen wordt in ere hersteld. De stenen waarmee het raam is dichtgemaakt worden eruit gebikt, die verzamelen we om lege plekken aan de buitenmuur weer op te vullen. Er is een grote steen van misschien wel tachtig kilo die er niet uit te tillen is. Die moest met een koevoet van zijn plaats gewrikt worden. We konden hem wel met een steekkarretje veiligstellen voor later gebruik.
Het oude huis krijgt een heel ander karakter. Of misschien krijgt het wel meer van het authentieke karakter terug.