Langs het weggetje dat naar ons huis gaat, Estrada do Lumião, staan aan het begin een paar huizen. Een stuk of vier naast elkaar. We kennen de mensen niet echt, een van de huizen is van de zoon van Senhor Vitor. Senhor Vitor is een van de vaste bewandelaars van het weggetje en daarom spreken we hem zo af en toe, als we hem toevallig tegenkomen tijdens de hondenronde. Een praatje over het weer en de wereldproblemen. Hijzelf woont iets verder langs de weg naar Caldas.
Een jaartje geleden, vonden we bij een van de huizen een plant die over de grote muur rond het erf gegooid was. Een soort planta non grata, of zo. Meegenomen en opgevangen, de arme plant. Hij liet zich van de goede kant zien, gaf niet op, gedijde, bloeide en groeide tenslotte uit tot een prachtig exemplaar. Eerst afgedankt en verguisd en nu een aanwinst. Hij heeft zijn plek gevonden en staat nu prachtig te zijn aan de voet van de walnootboom.