Het is lang niet meer zo moeilijk om op te staan als een tijdje terug. Het huis is niet meer zó koud in de ochtend en het is alweer veel eerder licht. Het is nog niet zo dat je van de zon wakker wordt, want er is helemaal geen zon. Wel mist ’s ochtends. ’t Mooie van de mist is dat het overal minuscule kleine druppeltjes achterlaat, hierdoor zie je overal spinnenwebben. Langs het weggetje is een steile berm, waarschijnlijk doordat het weggetje ooit uit een steile helling is gegraven. Hierdoor is aan de ene kant een helling naar beneden, nog net geen afgrond, als je per se zou willen kun je erlangs naar beneden lopen of glijden; aan de andere kant heb je dan een soort wand van een meter of anderhalf hoog. Die wand is begroeid met van alles en nog wat, hier en daar zie je nog een stuk rots dat zwaar bemost is en daartussen zie je overal spinnenwebben. Deze wand heeft van die webben die op een trechter lijken, als je goed kijkt zie je de spin onder in de trechter zitten. Op die webben verzamelen zich de druppels, sommige zoeken elkaar op en dan krijg je weer grotere. In het licht van de ochtend, als de zon door de mist probeert te komen, lichten de druppels op. Een mooi gezicht, tegen de donkere achtergrond van de aarde erachter.