Dat zal je altijd zien, de dag dat je op het punt staat te vertrekken naar Nederland, ontsnappen alle honden. We waren net naar de Stro Koning geweest om stro en hooi te halen voor de geiten, boodschappen doen bij de supermarkt en zo. We komen terug, we brengen de geiten naar binnen, want ondanks dat ze in de kraal kunnen staan, vinden ze het ’s avonds toch wel tijd om naar binnen te gaan, we willen de honden gaan uitlaten en ineens beseften we dat er geen honden waren. Alle drie weg.
Gaan zoeken heeft niet zoveel zin, afwachten dus. Na twee hooibalen naar binnen gebracht te hebben hoorden we ineens de honden, dat wil zeggen Tomás en Milan. Karma in geen velden of wegen te bekennen. Tomás liep op drie poten, de linker achterpoot bloedde. ’t Deed kennelijk zo’n pijn dat hij er niet op wilde staan. Het bleek na een soort van inspectie dat er wel degelijk een flinke wond zat, dus hup naar de dierenarts, te elfder ure. Desinfectie, antibiotica op de wond. En een kap om ervoor te zorgen dat hij de wond met rust liet.
Hoe dan ook, Herman naar Nederland, Tomás in de lappenmand. ’t Gaat gelukkig goed met Tomás, een nachtje slapen doet wonderen. Voorlopig de kap op en overdag in de kennel, om te zorgen dat Milan uit de buurt blijft. Het is altijd wat als je in ene naar Nederland gaat.