Het regent hard en lang achter elkaar. Het weiland waar normaal de paarden lopen is zo ongeveer een moeras geworden. Je zou zeggen het loopt allemaal af, dus dat water loopt wel weg. Nou, dat is niet zo. Het weggetje naar ons huis loopt een beetje naar beneden en aan een kant is het terrein flink hoger dan de weg. Daar zie je wel het water lopen. João, de zoon van Conceição, rijdt bewust met zijn pickup net naast de weg zodat er een soort van goot ontstaat. Hierin stroomt het behoorlijk. Er ontstaan natuurlijke stuwdammetjes doordat het water bladeren en takjes meeneemt, die dan weer ergens blijven haken. Het stuwmeertje dat zo ontstaat, is natuurlijk zo vol en dan stroomt het over de weg verder. Het is onvoorstelbaar hoeveel water er zo naar beneden komt zetten. Gelukkig staat ons huis net weer een stukje hoger dan het land eromheen zodat het water voordat het bij het huis komt in het land verdwijnt. Volgens David, de man die onze pomp gereviseerd heeft, duurt het zo’n tien tot vijfentwintig jaar voordat het water beneden is aangekomen en het weer door ons als drinkwater opgepompt kan worden.
Als je het zo ziet dan hebben we over vijfentwintig jaar in ieder geval genoeg om te drinken.