2020 is in veel opzichten een naar jaar. Dat geldt voor de hele wereld, en in het klein geldt dat voor ons. Vandaag is Lurdes Maria door de dierenarts uit haar lijden verlost. De dag begon relatief goed. Ze ging gewoon naar de wei en begon ook te grazen. Niet enthousiast, dat doet Isabela beter, die gaat als een bosmaaier meteen aan de gang. Lurdes Maria graast een beetje, af en toe blijft ze staan met een grasspriet in haar bek en staat dan voor zich uit te suffen. Ze moet steeds gestimuleerd worden en dan graast ze ook wel weer even. Om het kwartier moet ze weer aangespoord worden. Eigenlijk zijn we zo al vier maanden met haar aan het modderen.

Opeens lag ze op haar zij. Dat doen geiten eigenlijk nooit, normaal liggen ze op hun buik en herkauwen terwijl ze een beetje om zich heen kijken.  Ze probeerde af en toe overeind te komen, maar dat lukte allemaal niet. Via Matias de dierenarts gebeld en die kwam redelijk gauw. Die voelde hier en daar en schudde zijn hoofd. Het zou niet meer goedkomen. Uit de auto haalde hij een spuitje en met nog geen halve minuut was het gebeurd. Samen met Matias werd een diepe kuil gegraven en daar werd Lurdes Maria in gelegd.
Ze is het vierde dier dat we dit jaar kwijtraken.