Het muurtje ligt er hoor. We hadden last van een grote wortel van de notenboom. Dat hebben we opgelost door daar een uitsparing te laten in het muurtje, en in die uitsparing leggen we een grote steen, die we nog hadden liggen op het terrein. Het gat wordt gevuld met puin en zo hebben we een natuurlijk verloop. We hebben bij Betty zo langzamerhand 40 zakken met zand gehaald om het een en ander op te vullen. Nog een hele uitdaging om met 31°C in de zon te staan scheppen en de zakken in het busje te zetten. Om het busje te ontzien, doen we niet alles in één keer maar rijden we heen en weer.
Onderweg wordt er geasfalteerd. Die arme mannen, die staan ook nog eens in het warme weer met het hete asfalt te werken. Op zich al een raar verhaal, want de weg tussen Raposeira en Benedita is twee jaar geleden al geasfalteerd. De laag wordt er gewoon bovenop gelegd, een laag van een centimeter of vijf. Als ze dat elke twee jaar blijven doen dan wordt het wel erg hoog. Dan zou er over tien al een kwart meter bij zijn, dan kun je de weg niet meer op of af. Het verkeer kan maar over één baan en dat wordt dan weer geregeld met ambulante stoplichten. Die staan ruim afgesteld waardoor je af en toe tien minuten staat te wachten. Lekker in de zon.
De grond die we zo ophalen maken we eerst vrij van stenen en kiezels en verspreiden het dan over het nieuwe stuk. Wonderlijk hoe die veertig zakken verdwijnen op dat toch wel kleine stukje grond.

Neowise is ook hier te zien, maar erg moeilijk. ’s Avonds rond 11 uur, als de zon al ruim onder is, staat Neowise net boven de horizon. Met het blote oog te zien, maar je moet wel heel goed kijken. Het wordt al gauw heiig en dan vervaagt het snel. Volgende week is het misschien beter te zien.