’s Ochtends als de zon net op is, begint het al warm te worden, er waait een warme wind, het is absoluut niet vochtig. Het rondje waarmee we elke dag beginnen, lopen we daarom wat langzamer en ook de honden hebben niet echt haast. Alleen als Xarique iets op het spoor is, heeft-ie haast dat te volgen. Halverwege het rondje zien we een mierenoversteekplaats. De diertjes zijn kennelijk al zo lang bezig, dat het pad waar ze lopen stofvrij is gemaakt en daardoor kun je het duidelijk zien. Het is volkomen onduidelijk waar het pad heen leidt of waar het vandaan komt. Aan beide kanten van het weggetje verdwijnt het tussen het gras. Er is niets te vinden van een dood dier, of iets van zoetigheid, en toch zijn ze drukdoende en vinden ze het de moeite waard zo’n lange weg te maken en te onderhouden. Het blijft fascinerend.