De vijgenboom heeft vorige week wat van zijn takken moeten laten gaan, bij wat sterke windstoten. De takken zijn ontdaan van al het blad, de twijgen zijn versnipperd en uitgestrooid, en de grote tak heeft een tweede leven. De appelboom die we uit Nederland hebben meegenomen doet het wel, maar heeft het in het Portugese klimaat wel moeilijk. Er zit blad aan de boom en hij bloeit voorzichtig, en er zitten zowaar twee appels aan. De kippen waren vanaf het begin erg geïnteresseerd in het wortelstelsel, ze krabden het elke keer open om wat meer ervan te kunnen zien. Het gevolg is dat de boom wat onzeker op zijn wortels staat en de neiging heeft weg te zakken. Maar in het tweede leven van de vijgentak vindt de appel zijn steun en toeverlaat en staan ze gezamenlijk rechtop in het veld. ’t Moet niet te hard gaan waaien, want dan stort de boel weer in, maar hopelijk duurt het lang genoeg voor de appel, zodat hij weer wat vaste voet krijgt en een beetje aan kan slaan.
(Een goede observator ziet dat het veld weer een beetje toegankelijk is, je kunt er nu weer gewoon over lopen, zonder dat je verdwaald tussen de lange grasaren. Ook de kippen zijn blij, want ze kunnen nu weer over het hele veld scharrelen en het gemaaide gras geeft ook van alles eetbaars prijs.)