Het stuk land achter ons, het eikenbos, werd altijd onderhouden door Fernando. Het land is niet van hem, maar van een kennis van hem, misschien wel familie (een neef?). Maar Fernando is bezig te gaan verhuizen naar België. Sterker nog, hij zou eind maart verhuizen, we zouden nog afscheid van hem nemen. Maar de maatregelen hebben in ieder geval voor het afscheid roet in het eten gegooid, en we weten niet eens of de verhuizing door is gegaan. We hebben Fernando ge-sms’t, maar hij heeft nog niet gereageerd.
Hoe dan ook, het land wordt daardoor niet goed bijgehouden, en om de bramen geen vrij spel te geven rond het hek dat ons terrein scheidt van het eikenbos hebben we één tot anderhalve meter gemaaid aan de andere kant van het hek. Een klus van een paar dagen, het is bij elkaar een kleine 150 m, en soms is het zo dicht van bramen en rozenstruiken, dat je op één acculading maar een meter of tien kan doen. Als je meteen oplaadt kun je drie sessies per dag doen, dus dan kun je wel nagaan hoe lang je daarover doet. Maar het is best gezellig werk met Lourdes Maria aan de andere kant van het hek die het allemaal een beetje gade slaat, of een stuk verder als Karma en Xarique je gezelschap komen houden. En het resultaat is ook grappig, een soort doorkijkje, net niet van Vermeer, maar toch een geinig effect.