Drie maanden is ze nu. En een beetje. Het kuiken Próxima begint al een echte hen te worden. Ze is nog niet volwassen, dat kun je wel zien, en ze maakt ook nog echte kuikengeluiden, maar ze is qua grootte al bijna als haar moeder Pinóquia. Ze is wel duidelijk de laagste in de pikorde, als er gegeten moet worden moet ze uitwijken voor de andere kippen en de haan. De kuikenveertjes is ze we zo’n beetje kwijt en ze begint aardig het verenkleed van Pinóquia te krijgen.
Branca de Neve is net in de rui geweest, die doet nu weer haar naam eer aan, het vuilwitte is er af en ze is nu weer prachtig wit. En, ook niet onbelangrijk, Senhor Barcellos’ verenpak is zo goed als helemaal aangeheeld. De borstpartij is bedekt, de staart is mooi gegroeid. We hebben ze nu een jaar en dat erge kale is er wel vanaf.
Het is een prachtig gezicht als ze over het terrein lopen te scharrelen, het is wel jammer dat ze alles slopen wat we net geplant hebben. We moeten overal alles in de gaten houden of afschermen. Misschien dat we tot ophokken over moeten gaan, daar zijn we nog niet helemaal over uit.