Met die honden heb je altijd wat. Tijdens onze ronde, was Max lekker aan het rondscharrelen en Karma en Xarique zaten aangelijnd. Xarique laten we nooit los lopen want die stiefelt er meteen vandoor en omdat hij geen auto’s kan horen of zien is dat een beetje gevaarlijk. We houden óf Max, óf Karma aangelijnd, ze zijn nooit samen los want dan gaan ze gezamenlijk op avontuur en kunnen ze uren weg zijn. Opeens zag Max een poes of een konijn wegspringen en Karma ging enthousiast mee net op het moment dat we de lijn van hand wilden wisselen. De lijn schoot los en Karma was weg, Max achterna. Roepen heeft dan geen zin, het zijn jonge honden die wel van avontuur houden. We zagen Max wegschieten en Karma er achteraan. Met de riem achter zich aan bungelend. We hebben een paar keer langs het weggetje heen en weer gelopen en geroepen, eigenlijk wel wetend dat dat zinloos is. Weg is weg. Dan maar naar huis. Xarique eten geven en ontbijten.  Na een uurtje werd er op het gebonkt. Onze buurvrouw Conceição! Mét Karma aan de lijn en Max eromheen huppelend. Conceição in haar ochtendjas en op slippers. Ze had haar honden al horen blaffen, maar er geen aandacht aan geschonken, want er komen wel eens vaker honden langs, tot ze Karma met de riem zag, toen dacht ze dat het niet helemaal klopte. Zo schriel als ze is pakte ze Karma aan de lijn en bracht die naar ons, breedlachend, want ze ziet overal wel de grap van in. Tegelijkertijd kwam Armándio van de andere kant en die vertelde dat hij Max en Karma had zien rondrennen, in Casal da Marinha. Dat betekent dat ze zo’n beetje rond het hele dal gelopen hebben. Waar we ze kwijtraakten was aan het begin van het weggetje, Casal da Marinha ligt aan de overkant van het dal en Conceição woont helemaal aan het éind van het weggetje. De zwervers. Maar uiteindelijk zijn ze weer binnen de hekken. Wat een gedoe!