Tijdens ons bliksembezoek aan Nederland werd er door Edward op ons huis en onze dieren gepast. Edward kenden we niet, het is een kennis van een kennis voor wie hij regelmatig hetzelfde doet. En die kennis heeft ook dieren, dus we verwachtten dat het wel allemaal goed zou komen. We hadden hem uitgelegd dat de honden binnen bleven door de elektrische halsband, en dat ze regelmatig ontsnapt waren door onder het hek door te graven. Karma gaat waarschijnlijk Xarique achterna en Max, die op het gebied van elektrische hondenband ervaringsdeskundige is houdt wijselijk afstand tot het hek. Xarique is de Houdini van de honden. Hij vindt altijd wel een plek en staat plotseling aan de andere kant van het hek. Hij gaat niet echt weg, hij gaat gewoon onder de auto liggen slapen. Allemaal niet zo erg, maar hij is zo goed als blind en doof en hoort daarom aanstormende auto’s niet, en doordat hij zwart is, kan een automobilist hem makkelijk over het hoofd zien.
Edward vindt een aangepast hek beter en had bedacht dat door een richel te graven en het gaas een centimeter of dertig in te steken het gegraaf van Xarique wel over zou zijn. Hij is daarom enthousiast begonnen met het graven van de richel en heeft over een meter of wat het hek ingestoken. Helaas vindt Xarique ook vaak een gat in het hek wat hoger doordat het hek er al wat langer staat en hier en daar begint te roesten. Edward staakte de aanleg dus maar en zijn we vooralsnog weer aangewezen op de halsbanden We hebben wel van het graafwerk gebruik gemaakt door allerlei planten langs het hek te zetten voordat we de boel weer dicht gooiden en door de vette klei slaan de planten vast vrij snel aan.