Aan de overkant van het weggetje, tussen de olijfbomen, staat prachtig gras te wuiven in de wind. Heel landelijk. Maar schijn bedriegt. Onder de graslaag ligt bijna overal puin. Dat kunnen wij weer mooi gebruiken om het afstapje te bouwen. De gemetselde stenen vormen een bak en die vullen we met puin dat we in eerste instantie van het terrein gehaald hebben. Van de overkant halen we ook kruiwagens met puin. Van een stukje van pakweg twee meter bij een meter hebben we al gauw drie volle kruiwagens gehaald. Bijna allemaal gebroken dakpannen, of terracotta gebakken stenen. Waarschijnlijk zag het hier als een vuilnisbelt uit, een paar jaar geleden. Nu vangen we twee vliegen in één klap: we schonen het terrein aan de overkant en we vullen de bak die straks het afstapje moet worden.
Het is natuurlijk stom werk, dat puin verzamelen, maar we zijn met zijn tweeën en tussen de buien door schijnt de zon. Prachtig!