’s Ochtends en ’s avonds als we het vast rondje lopen met de honden komen we langs een kurkeikenbos. Het staat iets van de weg af en het terrein loopt naar beneden naar het dal met aan de overkant Casal da Marinha. Als de zon zo’n beetje aan het opkomen is en er hangt nog een beetje mist in het dal, krijg je wat feeërieke plaatjes. Doordat de kurkeiken net ontdaan zijn van hun bast en het tegelijkertijd erg vochtig weer is, krijgen de stammen een diep donkerrode kleur, bijna zwart.
De bast krijgt nu zo’n zeven jaar de tijd om weer aan te groeien, voordat de volgende kurkoogst begint. Al die tijd worden de bomen met rust gelaten, ze worden niet gerooid, want het zijn beschermde bomen, hooguit komt de eigenaar ze een keer snoeien. En één keer per jaar komt er iemand om de grond rondom de bomen te schonen van bramen en ander spul. Zo is het hier lekker rustig!