Nee geen dier. ’t Gaat weer over ons pad naar het terras. We zijn voor de Kerst begonnen aan het pad dat naar achteren moest lopen. Eigenlijk een beetje uit nood geboren omdat we zoveel scherven hadden en een hele stapel wijnrekstenen (dat zijn twee zeshoeken aan elkaar die goed gestapeld kunnen worden en waarmee je dan een hele muur als wijnrek kunt hebben); en omdat het gedeelte waar je normaal gesproken naar achteren loopt onder water komt te staan als het flink geregend heeft. De plassen kan je makkelijk dempen met scherven van dakpannen, aan weerskanten opsluiten met wijnrekstenen en het pad is geboren.

In februari hebben we een flink stuk aangelegd (met hulp van Arthur!) en nu het laatste stukje. Het was natuurlijk wachten op het terras totdat dat af was, en nu we de goot langs het terras hebben gemaakt, kunnen we eindelijk het pad aansluiten. Dat betekent nog een stuk of vier van de wijnrekstenen in de grond en aanvullen met dakpanscherven. Van die scherven hebben we nog steeds genoeg! Elke keer als we een stukje grond willen afgraven komen we weer een hele bulk tegen. Inmiddels emmers vol en een paar puinzakken. We moeten nog een heel stuk pad aanleggen, dus het komt mooi van pas. Binnenkort gaan we spul bestellen dat op de scherven komt te liggen en het pad een beetje compact maakt.