’t Kost een hoop werk, maar dan heb je ook wat. Het stuk waar het terras moet komen is nu helemaal afgegraven en zo goed als waterpas. De schattingen gaan dat er 250 kruiwagens verplaatst zijn. Een gedeelte met aarde en puin en een gedeelte met alleen aarde. Eigenlijk geen aarde, meer een soort klei. Als het nat is wordt het zacht en modderig, als het droog is wordt het keihard, dan kun je er spijkers in slaan en afgraven wordt meer afbikken. We sproeien dan wel, maar dat werkt maar voor de eerste paar millimeter.
De schone klei hebben we op het terrein verspreid om hiermee de kuilen en de gaten te dichten. De klei met puin hebben we gestort aan de overkant van het weggetje. Het puin bestaat voornamelijk uit stukken dakpan en stukken natuursteen. De overkant is waarshijnlijk al eerder gebruikt om puin te storten, want overal waar je maar een beetje graaft, daar stuit je op het een of ander. Dat beetje van ons kan er dus wel bij en de grote gaten worden meteen gevuld. We zorgen dat de bovenste laag goede grond is, zodat daar weer gauw wilde planten kunnen groeien. zo verdwijnen op een stukje van grofweg drie bij vier meter al gauw twintig kruiwagens. De grote natuurstenen die er liggen zetten we op een steekwagen en die gebruiken we weer als afscheiding bij het pas langs het appartement, om te voorkomen dat de kippen steeds de aarde over het pad krabben.