We dachten dat we Branca wel konden opgeven. Ze werd wel netjes elke dag buiten gezet en dan kwam ze in eerste instantie niet van haar plaats. Ze kreeg water en eten voorgeschoteld waar ze rustig van at. Een soort palliatieve zorg. We vermoedden dat ze wel een beetje op haar eind liep, ze is tenslotte al acht jaar oud. Een respectabele leeftijd voor een kip. Op gegeven moment begon ze wel te schuiven, een beetje hulp met de vleugels zat ze af en toe een meter verder. Vanochtend ineens, toen we haar neerzetten, bleef ze staan, op beide poten. Wonderbaarlijk!
Ze stond bij het etensbakje, naar hartenlust pikkend in wat we haar voorschotelden. Ze kon wel staan, maar niet ópstaan. Ze zakte na een tijdje weer in en bleef zo zitten.|
Tot aan het eind van de middag, zagen we haar plotseling op beide poten staan en ze liep zowaar een paar meter. We hebben haar wel geholpen het trappetje naar het nachthok in, dat nog even te veel gevraagd.
Maar wat een verrassing zo in ene.