De sneue walnotenboom heeft een tweede leven. Alle takken zijn door Hector, onze versnipperaar, gehaald en het resultaat is op het pad bij de moestuin gelegd. Op die manier hopen we dat het vocht een beetje blijft hangen en, misschien belangrijker, dat het onkruid wat minder toegang heeft tot het pad. Het moet tenslotte beloopbaar blijven. Het is een mooi gezicht, die enorme takkenbos die overblijft na het snoeien te zien veranderen in vier bakken snippers die dan weer een stuk pad van vijftien meter of zo worden. Het ziet er nu allemaal vers uit. De verse houtsneden en de blaadjes die nog aan de takken zaten nog versgroen. Dat gaat wel veranderen de komende tijd.
’t Lijkt wel een park zo langzamerhand.