Terwijl in Nederland de winter hard toegeslagen heeft met een dikke laag sneeuw, lopen wij over het zonovergoten, verlaten strand van São Martinho. Met de honden deze keer, vandaar de sporen in het zand. Het waait stevig en het droge zand stuift laag over het strand. De sporen verdwijnen tamelijk snel, niet doordat de opkomende vloed ze wegspoelt, maar doordat de wind alles wat een beetje uitsteekt wegwaait en de kuiltjes direct met stuifzand vult. Tomás en Milan vinden het prachtig, ze rennen een heel eind voor ons uit. Ze zorgen wel dat ze ons blijven zien, want ze zijn hier nog nooit geweest en een beetje spannend vinden ze het wel. Karma heeft niet zo’n behoefte om te rennen, die sjokt lekker met ons mee. Na een half uurtje uitwaaien, vinden de honden het wel weer genoeg. En wij ook trouwens.