Een vriendin van ons is overleden, eigenlijk een vriendin van Betty, maar we hebben haar, zeker in het begin dat we hier woonden, veel gezien. Ze heeft de respectabele leeftijd van 89 jaar gehaald. Toch blijft het overlijden triest. Zeker als de partner alleen achterblijft. Om een beetje een hart onder de riem te steken zijn we bij de herdenking, de mis en de begrafenis geweest. Opvallend is dat de opgebaarde met het hoofd richting het bezoek ligt. In Nederland is dat meestal met de voeten, zodat je het gezicht beter kan zien. Het gezicht wordt afgedekt met een doek, alleen als iemand afscheid wil nemen wordt de doek weggehaald. Niet dat het een naar gezicht is, de overledene lag er goed bij, de begrafenis vindt al een dag na het overlijden plaats.
In Portugal liggen begraafplaatsen vaak niet bij de kerk. Vroeger waarschijnlijk buiten het dorp, het is daarom een stuk lopen van de kerk naar de begraafplaats, al is dat lopen vaak vervangen door een rit met de auto. Alleen de ouderen kiezen er vaak voor om te lopen. Als onderdeel van het afscheidsritueel.
De graven zijn wat opzichtiger en wat uitbundiger. Je ziet vaak foto’s van de overledene op het graf. Iets wat je in Nederland eigenlijk zelden ziet.