De paarden zijn weer terug. ’n Beetje onverwachts, want het gras is erg droog. Ze grazen wel, de paarden, eigenlijk is het hooi wat ze eten, hooi dat nog vast zit aan de grond. Het zijn er twee, ze hebben lekker de ruimte voor zichzelf. Eerder zijn er wel vijftien geweest, maar dat is alweer een tijdje geleden. In de wei een stukje verder op het weggetje staan er drie, dat wil zeggen, twee merries en een veulentje. Redelijk pas geboren. Af en toe ligt het voor dood in de wei, je moet heel goed kijken of het wel ademhaalt, maar gelukkig doet het dat steeds.
De paarden bij ons zijn zeker een beetje verlegen want ze lopen steeds bijna aan de andere kant van de wei.
Maakt niet uit, het ziet er altijd gezellig uit.