Langs het weggetje is een stuk bos, dat grenst aan de varkensboerderij van Batista. Het is een stuk land waar je niet zo veel mee kunt. Er staan veel kurkeiken en die mogen niet gerooid worden, omdat het beschermde bomen zijn. Tussen de bomen is niet zo veel ruimte om er wat anders mee te kunnen doen. De eigenaar doet er dan ook niet veel mee. Hij laat het volgroeien met bramen en ander laag spul en één keer per jaar wordt het gemaaid. Nu is het anders. Er is goed huisgehouden: Alle niet-beschermde bomen zijn gekapt en de kurkeiken zijn flink gesnoeid. Het bos ligt vol met takken. Onze geiten zouden het een walhalla binden als ze hier mochten rondstruinen.
De gekapte bomen zijn weggehaald, alleen de stronken staan er nog, afgezaagd vlak boven de grond. Zo met de late zon erdoor is het nog een mooi gezicht ook.