De schrik van je leven. Mortícia zit ’s avonds niet in het hok. De andere drie zitten parmantig op stok, gezellig naast elkaar, maar geen Mortícia. Zorgwekkend. Met zijn drieën hebben we het terrein afgelopen. ’t Was al donker en Mortícia is zwart, dat is dus moeilijk zoeken. Elke schaduw lijkt op Mortícia. We verwachtten eigenlijk haar ergens dood te zien liggen, want niet op stok gaan is heel uitzonderlijk. Morticia is net als Branca de Neve als bijna zeven jaar oud, dus aardig op leeftijd. Eigenlijk mag je wel verwachten dat je ze zomaar ergens vindt.
Het was al zo donker dat we met het zoeken gestopt zijn. Vanmorgen verder zoeken. Ella zat flink te kakelen in het hok, misschien dat ze meer wist. We hebben het hok open gezet en Ella zat even later onder de perenboom flink te kakelen . Maar geen Mortícia. Overal waar we keken, niets te zien.
En dan opeens, alsof er niets aan de hand is, scharrelt ze onder de mandarijnenboom. Niks dood, niks gewond, niks aan de hand. Terug van doodgewaand.
Gelukkig maar.