Het tost-ijzer was stukgegaan. Het wilde niet meer opwarmen, toch een belangrijke eigenschap van zo’n apparaat.
We dachten dat het wel gerepareerd kon worden, er zit vast iets los ergens. Zelf hadden we ook al geïnspecteerd, maar niks gevonden dat los zou zitten en eigenlijk vast moet. Nu zit er in Benedita een bedrijf voor witgoed en dat soort spullen en die zouden het wel kunnen repareren. Dat doen ze niet zelf, maar ze hebben contacten met een reparatiebedrijf. Onder de €35 repareren ze zonder overleg, daarboven wordt eerst toestemming gevraagd. Wij het ding achterlaten.
Na twee weken maar eens geïnformeerd. Er was nog niets bekend, maar de maandag erop zouden ze bellen. Dat deden zo ook netjes met de mededeling dat ze nog niets wisten.
Nog eens twee weken later nog maar eens langs in de winkel. Ze hadden goed nieuws, het ding kon gemaakt worden, alleen wisten ze nog niet wat het zou gaan kosten, dat weten ze pas als de boel eenmaal gerepareerd is.
Uiteraard vroegen we wat dan als het veel te duur uitpakt. Zonder te glimlachen of zelfs te blikken of te blozen vertelde de winkelbediende dat de reparatie dan weer ongedaan zou worden gemaakt en zouden we het apparaat in de oorspronkelijke staat terug krijgen. Zonder extra kosten.
Hilarisch toch?
Uiteindelijk is het ding gerepareerd, ’t kostte €30 en hij doet het weer perfect. Er zit zelfs een nieuw snoer aan.
Misschien was dat het euvel wel trouwens.
In ieder geval kunnen we weer brood roosteren.