De man had gezegd dat de koffiemachine aan het eind van de middag klaar zou zijn. Nou is eind van de middag een rekbaar begrip. Hij belde om half acht dat het nog wel een uur of drie vier zou kunnen duren. Excuses daarvoor. Maar de machine was wel klaar en gerepareerd. Wij wachtten tot het een uur of half een was ’s nachts, maar niets van de man gehoord. Dan maar naar bed, het is al laat tenslotte. Om kwart voor één belde hij ons uit bed. Excuses en excuses, maar over een half uur is de machine op de plaats waar we hem ’s ochtends afgegeven hadden.
Een half uur is wel kort als je je nog moet aankleden, de eerste slaap uit je ogen wrijven en dan nog geld halen om het ding af te rekenen. Maar goed, binnen het half uur waren we op de afgesproken plaats, maar het duurde nog een dik half uur voordat hij kwam. Het was inmiddels bijna twee uur ’s nachts. Het leek wel een criminele uitwisseling van goederen, op een halfdonkere parkeerplaats midden in de nacht.
De arme man moest nog anderhalf uur rijden voordat hij thuis was. Wij nog een klein kwartiertje, inmiddels was het tegen half drie. Gelukkig kregen we van de tijdgeleerden een uurtje extra om uit te slapen. En onze fantastische vrijwilligsters, Teresa en Benedetta, begonnen de dag met de honden uitlaten wat ons ook wat extra slaaptijd gaf.
Maar, de machine doet het weer!
Binnen één dag geregeld, waar kom je dat nog tegen?