Normaal gesproken lopen we een rondje van zo’n twintig minuten met de honden. Soms zijn we wat later en hebben we daar niet zo’n zin in. Of we zijn gewoon moe. We lopen dan het weggetje naar beneden. ’t Is ook bijna twintig minuten maar voor het gevoel is het een stuk korter. We komen dan langs het terrein met de varkens. Ze lopen wat meer naar achteren, het voorste gedeelte is bedoeld voor jonge biggetjes en hun moeder. We liepen langs het hek en we hoorden varkentjes piepen. Liepen er een stuk of vijf rond en de moeder was in geen velden of wegen te zien. De jongen schreeuwden en de honden waren bijzonder onrustig. ’t Leek niet goed te zijn, de jongen hadden het zichtbaar koud.
We hebben de eigenaar gewaarschuwd, maar die reageerden niet meteen. Toen hebben we de jongen maar achter het tweede hek gezet, waar ook de moeder, of in ieder geval een moeder was.
Even later reageerde de eigenaar wel. Hij kwam meteen. De jongen waren nog maar net een uur oud en de moeder hoort erbij te zijn, maar die had ze achtergelaten. Ze was teruggegaan naar de groep, maar dat hoort eigenlijk niet. De eigenaar dirigeerde de moeder naar een hok, en zette de jongen erbij. Hopelijk wordt ze dan wel een goede moeder.