De paarden aan de overkant hebben niet echt de behoefte om te vluchten. Ze hebben een groot terrein voor zichzelf. Aan de rand staan bomen die ze uit de wind houden en die op een zonnige dag lekker schaduw geven. Als het regent kunnen ze onder de bomen schuilen. Als ze zin hebben eens lekker te rennen is er ook ruimte genoeg. Er is zelfs een merrie die zich graag afzondert en een heel stuk van de groep een beetje staat te mijmeren. ’t Kan allemaal.
Het is daarom wel begrijpelijk dat de omheining van het terrein niet echt vluchtproef is. De planken waarvan het ooit gemaakt is sneuvelen af en toe eens doordat ze aan het rotten zijn. Er wordt dan een makkelijke oplossing gezocht. Een te korte plank wordt gewoon aan een touwtje opgehangen. Het is meer visueel dan echt stevig.
Het doet de term houtje-touwtje alle eer.