Je ontkomt er niet aan. Elke dag als je langs de wei van Fonseca loopt zie je de hele kudde paarden. We hadden het geluk dat toen we langsliepen ze net gevoederd waren. Voederen gaat nogal simpel. Er komt een vrachtwagentje met hooi dat in balen over het hek wordt gegooid. De paarden met hun veulens komen eropaf en doordat ze absoluut niet bang zijn voor mensen of honden staan ze heerlijk gebroederlijk vlak voor het hek te grazen. En dan kunnen wij mooi wat plaatjes schieten. Met de ondergaande zon geeft dat nog een mooi licht ook.
Zo’n moment kunnen we niet laten gaan.