Als ze de kans krijgen ontsnappen de honden maar wat graag. Ze komen altijd terug, dat is het probleem niet, het kan alleen wel een paar uur duren en in die tussentijd weten we niet wat ze doen. We hebben wel eens klachten gehad, maar dat hadden net zo goed andere honden kunnen zijn. Er lopen er nogal wat los. Er is zelfs een groepje van drie dat in de verte op die van ons lijkt: één blonde en twee zwarte.
Ze ontsnappen meestal als we per ongeluk de doorgang tussen het voor- en het achterterrein niet goed dicht doen. Ze rennen dan de moestuin in, springend over het hekje alsof het er niet is en bij de rozemarijn gaan ze dan onder het hek door, de eerste keer hebben ze zich erdoorheen gewrongen, maar nu is het zo verbogen dat het ze nauwelijks afremt.
Tijd voor drastische maatregelen! Net als aan de andere kant gaan we een hek van betonijzer maken dat zo’n vijftig centimeter diep de grond in steekt. We moeten daarvoor een greppel graven pal langs het hek het ijzer op maat knippen en het erin laten zakken. Wat een geluk dat we twee vrijwilligers hebben, dan schiet het tenminste op. In twee dagen tijd hebben we stuk achter de moestuin helemaal geplaatst. En de greppel weer dichtgegooid.
Die ontsnappingsroute is in ieder geval afgesloten.