Als we een rondje hebben gelopen met de honden waarbij er altijd eentje losloopt, kijken we oren na. Elke dag vinden we wel een of twee jonge teken per oor. Ze lopen nog rond in het oor, ze hebben zich nog niet vastgebeten. De honden hebben allemaal pillen gehad die een goedje in het bloed achterlaten waar de teken niet tegen kunnen.
Toen we Max net hadden, overgenomen van iemand die hem gevonden hadden zat hij onder de teken. Hij kreeg ook zo’n pil en de volgende dag lieten alle teken zich vallen. Niet meer smakelijk.
Toch laten we de teken niet rondlopen. We vangen ze en pletten ze. Om goed te kijken moet het hoor zo’n beetje binnenstebuiten. Bij Tomás blijft het altijd een tijdje zitten, alsof hij het niet merkt of er in ieder geval geen hinder van heeft.  Na een tijdje ravotten springt het wel weer goed, maar eventjes is het wel een dopey als hij er zo bij zit.