Hij staat daar een beetje mooi te zijn, de Oude Olijf in de avondzon. Volgens Luís, de jongen die hier heeft gewerkt vorige week meer dan honderd jaar en misschien wel tweehonderd. Een paar dagen geleden waren hier twee dames plotseling op bezoek. Twee zussen, de oudste rond de 70 met haar iets jongere zus. De een woont in Caldas en de ander in Frankrijk, maar op bezoek bij haar zus. Ze moesten in Benedita zijn en ze dachten, kom, laten we eens bij Salgueirinho kijken, zo heette het huis vroeger. Hun opa en oma woonden hier toen en ze konden zich herinneren dat ze verstoppertje speelden bij de Oude Olijf. Het had diepe indruk op de oudste gemaakt dat ze haar opa en oma zag, die elkaar kusjes zaten te geven achter de boom. Een jaar of tien was ze toen, dus zo’n zestig jaar geleden. De Oude Olijf was toen al een oude boom.
Ze vertelde dat de wei, waar nu de kraal van de geiten staat, een sinaasappelboomgaard was. De walnotenboom bij het huis was toen al een volwassen boom, evenals de vijgenboom bij het kippenhok. Het appartement was er nog niet, net zomin als de woonkeuken, alleen het middelste huis was er en natuurlijk het Oude Huis. Ze kon zich herinneren dat ze geslapen had in het Oude Huis, toen ze bij haar opa en oma logeerde.
Ze verontschuldigde zich dat ze ons zo maar overviel, maar dat was natuurlijk niet nodig. Het is juist mooi om de verhalen te horen. “Nou,” zei ze, “dan neem ik de volgende keer mijn moeder mee, die woont in Caldas, is 90 jaar oud en die heeft nog veel meer verhalen.”
Nou graag, vonden wij.